Is het een broodrooster? is het een fles rum? een koffiemolen? Het had allemaal gekund maar nee. Ergens in midden november word ik de trostsche eigenaar van een pianola, ook wel ‘kunstspelpiano’ genoemd. Deze prachtige en uiteraard buitengewoon nuttige apparaten grepen mijn interesse een paar jaar geleden waarschijnlijk omdat ik destijds al geïnteresseerd en op zoek was naar draaiorgels, harmoniums en orgels. Ik krijg er 15 muziekrollen bij en uiteraard is het apparaat ook gewoon als piano te bespelen, maar zolang ik dat zelf niet kan laat ik dat mooi aan de pianola zelf over. De pianola in kwestie moet uit Echt komen wat gelegen is in noord-Limburg, grofweg 230 kilometer van mijn woonplaats, de wereldstad Peize. Een rit die het ruim en breed waard zal zijn. Hoe ik hem dan in mijn kamer zal krijgen is een zorg van later.

De pianola werkt met een pneumatisch systeem, waarbij de benodigde onderdruk wordt opgewekt met twee voetpedalen en/of elektrisch door middel van een pomp zoals dat bij mijn toekomstige pianola het geval is. De muziek is opgeslagen in de vorm van verwisselbare papierrollen met gaatjes, volgens hetzelfde principe als de boeken van een draaiorgel. Een langgerekte ponskaart zeg maar. Op het moment dat het juiste gaatje voor de juiste toonhoogte langs komt ontsnapt de lucht waardoor de toonhamer in kwestie tegen een snaar aan slaat.